Patrzę poprzez listowie
płaczącej wierzby.
Tam, gdzie stoi pracownik budowlany
- młody, z odsłoniętym torsem -

i rozmawia przez komórkę,
pojawi się już niedługo okienko mansardy.
Na razie widzę smolisty prostokąt
odgrodzony od przepaści balustradą z drewna.

Na razie widzę tylko ciemność,
od której nie oddzielono jeszcze światła.
I drewnianą konstrukcję,

z której wprawne oko chrześcijańskie,
oko wyrzeczenia,
potrafi wydobyć krzyż lub dwa.


2006