Jeszcze obcałowują,
noszą na rękach, kołyszą.
Wspinają się schodami,
drzwi otwierają na oścież,
witają.

Czy to nie zmarli nasi,
swoje myśli i słowa spłoszyli,
pochowali znienacka,
w pośpiechu,
przed nami?

Czy to dlatego, że droga długa,
pamięć nieprzebyta,
nadziei otchłań niescerowana,
niezszyta rana,
żywcem wyryta?

Kiedy wzrok wasz nakarmi wiatr
i odwrócony rozpierzchnie
- "święci dziadowie,
przychodźcie do nas
wieczerzać"*



                                           Kazimierzowi Kłusek


* Za: Aleksander Gieysztor, "Mitologia Słowian"