Wypuszczam co rano zaprzęgi koni
przez mgłę lęku, wyprowadzam z głowy
aby ściągnąć kulisę ze słońca
tak co dzień łamię kilka drzew w moich oczach

późniejsi przybysze zbudują rusztowanie
zamieniają stolicę mądrości w kości słoniowe
aby schwytać niebo, wyczyścić sklepienie
ponieważ ze środka brzucha, gromadą ptaków wieję

w ten sposób rozwinięty czerwony dywan
jest czerwoną drogą
uplecioną z moich imion wierzą dawidową

tam
po krokach zostawiam doliny
piętra innej rzeki, otwarte kulisy
ty je zerwiesz, może dziś rano
niebo złapiesz w ręku, jak ja w rusztowaniu