w tęczowych kropelkach
wirujących obok ptactwa
pośród chmur na niebie
nieruchomo zawisłych
zamknięta

w niewiadomo jak
powstałym błękicie wody
chłodnej i przejrzystej
by pachnąca macierzanka
główki od zapachu swojego
omdlałe zmoczyła

w psiej radości
co skokami na oślep
w koła falami modrymi
coraz dalej i dalej
odpływa

w chłodzie spokoju
laską w zadumie
podpartego starca
jego bladym spojrzeniem
widziane

w podpisie
bulwary nad dunajem
akwarela
numer trzysta dwa
wiedeń