nie jestem drzewem
tępa strzała pędzi przez życie
zobaczyła las by drzewem się stać
jak drzewo cierpliwe
patrzeć usłyszeć słowa
dobre i złe
zapisać na korze
zedrzeć jak skórę

nie umierają
systematycznie zrzucają okrycie
wiatr wśród nich wiruje
jak myśli w głowie
jak słowa liście

rozrzucam na zwykły papier
jak malarz
maluję peptydami od wewnątrz

wiersze układam na regałach
reguły są jasne
drzewa nie umierają
umierają ludzie bez nasion
nie życie
toczą kamień kodują myśli

podli niesprawiedliwi

chciwość posiadania sensem istnienia

prowadzą ścieżki
wzdłuż popielatych grobli
na których drzewa jak żołnierze salutują

w cieniu drzewa odpocznę

herbatą z igieł sosen
ukoję zmartwienia
napompowane ludzkie emocje

brzozy sterczą jak białe piszczele
czują nie zazdroszczą
nikomu nie wybaczą
chyba że artyście

przenikają dreszcze jak zimna pościel