ty byłaś tylko ciemnowłosą wróżką -
w swoich zielonych i smutnych źrenicach
kryłaś banalne harlequiny spojrzeń

ty byłaś tylko małą czarodziejką -
pragnęłaś zmieniać świat w przedziwną bajkę
by zakwitł morzem niezapominajek

na oślep w dzikie wiodłem cię ogrody
gdzie pszczoły w lipcu krążyły leniwie
i letni wieczór żądzą splatał ciała

a kiedy wrzesień z warkoczami deszczu
nadszedł by zginać karki rudym drzewom
wraz z nim płakałaś roniąc łzy rzęsiście

wtedy szukając odbicia księżyca
co bladł jesiennie wszedłem w lustro czasu
widząc jak z innym odchodzisz w szarugę

teraz ramieniem obejmuję pustkę
rysując w myślach ślady kruchych wspomnień
a zegar setny raz powtarza mantrę