Ktoś mnie zapytał: cierpienie? - powiedziałem, spierdalaj
pamiętam, bo gwiazdeczki, słoneczko i lato
w zimie chadzają tu boso, noszą buty pod pachą. Znikaj
robi się czarno, wyrasta mi broda i z nimi chadzam,
bo tobie matka zabroniła ich poznawać.


Nie podchodź do cholery do krawężnika bo spadniesz
tam, krok dalej jest piekło, gdzie można się utopić
i nie wiedzieć naprawdę bo prawda to obelisk,
jaki wystawią tamtym, którzy chodzą boso.
Chociaż oni są tutaj i tam, gdzie czarno ich nie ma


i tulą się do matki, do Świętej Panny Radosnej
obelisku, który za cierpienie dostaną
i łańcuch im się skróci i nie pójdą boso
więc jeśli spytasz raz jeszcze powtórzę, spierdalaj
idź nad krawężnik zdjąć buty, słoneczko i lato.