czekam.
im bardziej czekam tym bardziej
nie wierzę, że przyjdzie w końcu rozum
do głowy. piszę jakieś wiersze, potem skreślam.

bardziej niż pająków, boję się niepewności.
tamtym przynajmniej można wyrwać nóżki,
rozmazać na ścianie.

satysfakcja żadna, za to świadomość
decydowania o życiu lub śmierci choćby
głupiego pająka, daje cholerną przyjemność.

rodzę lęki, karmię je troskliwie, hołubię.
co w zamian? wyrodne, rozłażą się nocami
po kątach. chichoczą. uważnie stawiam stopy

by nie nadepnąć, to moje lęki. jestem dobrą matką.
kiedy już wszystkie nad ranem pod kołdrę zawlokę,
czekam aż zasną. ostrożnie zamykam drzwi.
ale wrócę.


błońskaM