bezdomnemu


poczekamy aż znajdą w tobie zaginione wyspy
przepuszczą przez żyły wodę z górskich rzek
zatrą ślady po których przyszedłeś

z rzeczy najprostszych najtrudniej pogładzić dłoń
zakropić oczy zwilżyć usta
nie pytać
ile słońc umrze zanim wstaniesz
czemu teraz papier najpiękniej składa się w wiersz

gdy miareczkują noc krzyk przysiada w ciszy
igły tulą się do skóry bez bólu
na monitorach rozpinasz się w czas

więc śnij
jak siedzisz na dachu stacji
beztrosko machając nogami kopiesz chmury

nabierasz powietrza w płuca i płyniesz