gęste płaty dymu, gęste płaty dymu, główna ulica
i te kruki - ciągle fruną, tyle, że bliżej - bliżej teraz
-bliżej mnie samego, to przeszkadza, zmusza do bycia

do bycia w którym tylko stygnę, rozpływam się
w starych jeansach, wycieczkach po hamburgery,
zapisanych kalendarzach i podstawkach od piwa,
w tym kręgu przypominam sobie jak się zasypia

jak się wraca do marzenia, że jestem żywy
przynajmniej przez chwilę