nie ma takiej pokuty i nie ma takiej kary
z której bym wyszedł dawnym twym kochankiem
i nie ma takiej rzeki zapomnienia która przemyłaby twe myśli
jest cierń jest rana ropiejąca na twojej duszy i moim sumieniu
ileż bym oddał moich dni ileż bym spalił moich nocy
by wrócić oczom twoim blask i spokój twoim snom
przekładam swoje lata z półki na półkę
te szczęśliwe układam delikatnie na samym wierzchu
te mokre od łez i ostre od słów skrywam zawstydzony
choć wiem że same wepchną się natrętnie przed nasze oczy
przynosząc kolejne burze gromy i błyskawice
a może byśmy raz tak jeszcze usiedli obok siebie cisi
dłonie zapletli twarze stulili i pomilczeli pomilczeli
cisza też może być rozmową gdy ciepło swoich ciał złączymy
gdzieś w nas jest jeszcze tamto piękno któreśmy zagubili