Przestań wciąż uciekać duszo
nie chcę szukać cię na dworcowych ławkach
gdy zwinięta jak papierek po gumie
zasypiasz święta i zapomniana
ty w każdy krok który robiłaś rwąc nitki
włożyłaś podróż do minionego lata
przez nowe kosmosy i stare zasady
ciągle wyrastasz drzewem popielata sękata
no nie gniewaj się duszko
nie marudź
przez nos i uszy wypuszczaj obłoki
co świat zapomniał kiedyś człowiek przypomni
znajdzie się promień co twoją wilgoć osuszy
ty wciąż przebijaj powłoki i twórz ruchome obrazy
niech wiedzą że jeszcze nie kończysz mówić
jeźdźcy skrzydła bestie i zmarli
niech grzecznie czekają w wiekowym ogonku

- te zabawne płaskorzeźby
na zimnych portalach