W pościeli obracał zdjęcie;
Przecież nie miałeś prawa jej znać,
jedynie coś na kształt ciała, na którym ktoś inny

postawił pieczęć. A ziemia niczyja to ból, jak ziemi
doskwiera ugór. Z lewej, na nocnej szafce noblista
Pamuk, tuż pod przyciskiem. To tędy odciągasz

białe kiecki od strajku. Być może gdzieś za miastem
szalał pożar, ale to nie w domu widziałeś kratery pustyni,
chłód podobny do chorób

wyciętych z gwiazdozbioru. Myślisz, że masz pojęcie?
Że zmieścisz w dłoni te wszystkie pociski,
które zesłało niebo. Widziałeś to na zielonej ścieżce

wiodącej przez szpital, i nie mogłeś ocalić nikogo.