Wszystkie babcie piszą wiersze,
o najbliższych te najszczersze,
o wnuczętach te najtkliwsze,
ptaszki, kwiatki im najbliższe.

Piszą wiersze, plotą bzdury,
partzą z dołu albo z góry,
o dzieci się zamartwiają,
same sobie po łbie dają.

Taka babcia ma już bzika,
tu ją boli, tam ją strzyka,
Zwija się jak fryga w pracy,
gdy nie może - jest w rozpaczy.

Kartki dla pamięci piszą,
gorzej widzą, gorzej słyszą,
rzadziej dla nich słonko świeci,
ale wciąż kochają dzieci.