i tak już mi trzeba być
nie poznając wczorajszych śladów
wzdłuż sosnowych ciuciubabek
nienazwanych liści mchów

nigdy do pełna nie nasycić duszy
ogłupionej pięknem posłonecznych dzieci
jeszcze niewrażliwej na zadziorne drzazgi
życiodajnej wiedzy

zmącone źródło porodzi nam mgły
trzymając się za ręce dostąpimy dziur
kosztując wilgoć ziemi i jej mróz
najpierw śmiać się przyjdzie potem śnić

że uda się eden
jeśli nie nam