ś. p. Tomaszowi Beksińskiemu





święto zmarłych, "kronika zapowiedzianej śmierci", istny

horror z tą ucieczką od tego świata. koszmarne wyczekiwanie

końca zamienione teraz w niepewną ulgę. a jednak wciąż trudno

zrozumieć wrodzony brak apetytu na życie, to musiałoby być raczej

nabyte w toku wielo-letnich doświadczeń, braku nadziei, że coś

może jeszcze drgnąć, że znajdzie się wreszcie ktoś, dzięki komu

poczujesz, że Jesteś. to wcale nie takie znowu proste :

" weź mój świat w swoje ręce i oglądaj pod światło, ale pamiętaj-

nigdy nie wpuszczę cię do środka, ani nie wejdę do twojego. zrozum

ten autyzm. podziwiaj go !" limit prób się wyczerpał.

skądś chyba to znam- ledwo wyciągasz dłoń, już czujesz mrożący

krew w palcach niewidzialny nóż, odcinający dostęp do jeszcze

jednej szansy. pozostaje już tylko gwałtowny odwrót do szklanego

świata oswajanej śmierci: stosy kaset na półkach-wystarczy

sięgnąć i tłumaczyć dla Innych na Nasz język. biedne rozdwojenie,

biedny Lokator tego mieszkania z momentu na moment coraz

mniejszy i mniejszy. nie pomaga nawet starannie przechowywany

w ścianie ząb, który ma strzec przed tą ostatecznie udaną

próbą.