Godzę się

wśród piasku i wód wczorajszej ciszy
pośród maków czerwonych
zdobiących pierś walczących
patrzących na mnie ze starego zdjęcia
zaklinam wszystkie świętości
by cudem ocalić dzień dzisiejszy
nieobecna szykuję się do kolejnej straty
w bezsensie tasiemcowych seriali
odnajduję zgorzkniałą cząstkę mojego życia
w labiryntach górnolotnych ścieżek
w jaskrawości barw tęczy na niebie
rozświetlić chcę tunel
i wypełnić dziurę na i przy pustym stole
pożegnań - dość
zdejmę tą klątwę własnymi rękami
nie chcę już grzebać żywcem żyjących
godzę się boże
choć z ciężkim sercem
z twoim nakazem