Im bliżej dumnych, cierpienie moje
oniemiałe

Chwalili się córkami!

- Nasza ma rozdwojony kręgosłup
obrasta zbyt ciężkim ciałem
Rzucamy wszystko co w mamy
by nas nie opustoszyła

- A moja już cztery lata krzyczy
chociaż niewiele czuje, nie pojmuje
niczego nie myśli osiągać. Łka
choć nie dozna już porażki

Przechwalali się synami!

- Mój, dziewięcioletni utopił się w szambie
Zdążył jeszcze zabrać
ze sobą matkę

- A nasz chyba jeszcze żyje?
Wybrał piękny nałóg i nie musi
już troszczyć się
o nikogo

- Moi pod drzewem umarli szybko
Za łatwo, za mocno się zatrzymali
Zbyt młodzi i niecierpliwi
by rozsmakować się w umieraniu
- nie płakali

Słucham i przytakuję nieznanym
I jakoś strasznie mi
znajomi