Ogarnia nas granatowy nieboskłon.
Blask słońca zanika, schodzi złoto z twych włosów.
Wiatr unosi pył ziemi, miota czym tylko może.
Już kłębią się atramentowe, pierzaste rydwany.
Ptak wirując na wietrze jakby się zagubił i skrzydłami
rozerwać chce chmurę.
Choć szybko, mocno chwyć mą rękę.
Pierwsze krople na twe włosy i błysk nieba,
oczu niebieskich.
Kocham te oczy.
Przytul się już nie daleko dom.