I

żyję w prawie idealnym świecie
gdzie nawet wady bywają idealne
i każdy doskonale spełnia swoją rolę
bogacz nienagannie bogaczy
a biedak po mistrzowsku biedaczy

żyję w nieskazitelnym mieście
którego ulice są nieskazitelnie brudne

żyję w Perfekcji
nie mogło być lepiej

II

jest tu mnóstwo wspaniałych malarzy
zabarwiają niebo marzeniami
a pola i lasy nadzieją
sami pozostając idealnie bezbarwni

jest tu mnóstwo wspaniałych muzyków
potrafią zagrać niewinność na harfie
i hipokryzję na organach
i fałsz na skrzypcach
dokładnie zagłuszając chór wyrzutów sumienia

jest tu mnóstwo wspaniałych aktorów
tak zżytych ze swoimi tysiącami kreacji
że ich osobowości rozpłynęły się wśród nich
z dedykacją dla publiki

brak miejsca dla idealistów i perfekcjonistów
w tak idealnym i perfekcyjnym świecie

III

żyje w prawie idealnym świecie

prawie bo wady bywają wadliwe
głupota powinna być mniej oczywista
próżność jest odrobinę zbyt śmieszna
zazdrość jest trochę zbyt żałosna
nienawiść szczyptę za gorąca

doskonała społeczność przez to narzeka
jest to jedyna skaza Perfekcji

Ideał zaś został zapomniany
na nieskazitelnych ulicach
powoli sięga bruku