Podaj mi białą dłoń
z odrobiną żalu, wycisnę z niej
siebie. I idźmy.

Jak za dawnych lat
gdy na ławkach malowali serca
a biała zima piła ślady twoich stóp

Idźmy. To jest czas
matki tulącej do serca. Wspomnienia,
karmionych,wygłodzonych lat.

Twoja dłoń jak zawsze
parzy ogniem dreszczy
pamiętasz jak ciepło
było wtedy nam?

Nie myśl co by było.
Nie warto, nic nie ma.
Nie ustawaj w drodze

Groby gonią nas.