To była gośka hillar jej jedyny wiersz

pozostał kiedy byłem mały nawet jeszcze

wpisywały Go sobie do pamiętników



Oni dożyli aż drugiej połowy wieku

roboli dzieci byli tacy szczęśliwi że nawet

gryźli paluchy etc. - pełny egzystencjalizm

stracili kilka następnych pokoleń - brawo wszak to nieźle

nosić na czele lejbelkę stracone pokolenie nic tylko dziękować

i nic, tylko tracić pokolenia



Ale zrobili wreszcie takie dzieci, które

szanują siebie resztę świata mając tam, gdzie trzeba

i nie kupują książek, aby w środku

dowiedzieć się, jak mają żyć



może te dzieci zrobią następne, normalne

na widok których same nie porobią w gacie

widząc w ich paluszkach to, co sami

chcieliby, oj chcieli przepuścić przez rajzbret.



a może nie ja nie marynarz ja poeta