a gdy
obróciłam się w prawo
zobaczyłam ją
niewyraźnie
jak przez mgłę
jednak jej oczy
tak smutne
zdawały się mówić za nią
wpatrywała się we mnie
najwyżej kilka chwil
to jednak wystarczyło
bym usłyszała jej
niemy krzyk
niezgody na taki świat
a sama byłą
cierpieniem i miłością
w jednym
tak głęboko kiedyś zraniona
nie przestała wierzyć
w człowieka
jednak często
gdy nikt nie słyszy
woła do Boga
pytając
czy wie na jak wielką próbę
wystawił ją
obdarowując ją
samotnością