Jesteś, jestem - chętni plewić czas,
sycić nadzieję, wikłać szczęście.
Wywabiam dnie i noce,
koślawe znaki i sądy,
choć śnię,
nie widzę...
- Jak cię szukać?

Gdy nie radzisz sobie,
i ja ponaglam łachman nieszczęść,
i sięgam pustki.
Jednak, skory i dociekliwy,
znam zgiełk ciemności i nadzieję ostatnią
- znajdę ciebie.

Przyjdź, czytaj ryty dziadów i zaklęcia stare.
Szczęściem zwyczajnym nas nazwij...
Jaskinią oczu,
rozpadliną rąk
ratuj
przed mrowiem udręk i upadków
Najstarszego Ludu.

Sieję wzrok za horyzont losów
- oto idziesz ze mną, oto idę...
Karmisz mnie,
a ja zuchwały
jestem nieodmiennie.
Śnisz hojnie, w dłoniach moja
- co było i jest,
ma sens.

Wiemy już - tylko miłość i strach
istnieją naprawdę.
Ona ma łzy i wspomnienia,
i nie ma rozumu...
- Kwiaty ścieli łąkom
o każdej porze życia.

Kiedy kocham i kochasz
darem podziwu
i owocem,
ratujemy ten świat nie na darmo.
- Ledwie budzimy ranek,
już wstajemy
z kolan.




Bożenie, żonie mojej