Wieczorem, gdym siedział na nadmorskiej skarpie,
dumałem, wpatrzony na mew w locie harce:
"Piękne mamy lato, w poezji brzmią słowa,
kiedy słońce tarczę za horyzont chowa".

Kiedym już na nocleg znad morza powracał,
obległy mnie mewki (po zmierzchu ich praca).
Ledwiem się wywinął z objęć ich czułości...
Śpieszyłem się spotkać z kolegą z młodości.

Lata niewidzeniar30; wypiliśmy trochę,
wspomnienia nas naszły: "pamiętasz tę Zochę?!"
Ciut przesadziliśmy, rozrzedzając krew...
Rano nas obudził tupot białych mew.

Porównując rzeknę, (przeszłość echem dzwoni) -
homonimy zgubą! Konotuj, potomny -
choć to wszystko mewy, wystarczą ci pierwsze.
Trzosu nie utracisz, w głowie spokój będzie.