Poznali się przed granicą trwania z zaprzysiężoną kobietą.
Trafili na siebie przypadkiem pośród kul i eksplozji.
Ginął zastany świat, dali jedno życie.

Po rozdzieleniu przez chaos nie mógł wywoływać jej z fotografii,
ciągnęła za sobą wiatr.
Żył na kartki do pisania wierszy,
nie za późno na akcje serca z odtworzenia.

Kiedy stanęło na jej widok przez okno tramwaju,
mógł umrzeć szczęśliwszy, z nieoszukanym pragnieniem.