Gdzieś przepadł księżyc- srebrna modlitwa:
Niedokończonych snów wierna przystań.

Może skusiły go obce światy,
A tu tak ciemno w mroku kosmatym.

Zniknął bez wieści i zapowiedzi
Z workiem na plecach błyszczącej miedzi.

Nocne widziadła niewiele wiedzą.
Widziały tylko, że chodził miedzą.

Może w pułapkę z nici pajęczyn
Wpadł i się mota, aż zbladł nieszczęśnik.

A on trafiony strzałą Amora
Bańkę mydlaną kocha od wczoraj.

Krągłej błyskotce, barwnej panience
Rosę zanosi, by wziąć na ręce.