dopóki przebudzenia są dla nas jak Mojżesz
prowadzący bez słowa niczym w starym kinie
bycie z sobą potwierdza że my się jedynie
oddalamy od siebie na odległość spojrzeń

potrafimy wciąż jeszcze obok siebie błądzić
doświadczając raz po raz ciągle nowych odkryć
przemierzając codzienność w tej naszej samotni
i godząc się na wszystko czym los nas osądzi

przeglądamy powtórnie świąteczne prezenty
i cieszymy jak dzieci powrotem do wspomnień
jeszcze nie tak odległych ale jakże świętych
nawet jeśli wydają się nad wyraz skromne

uśmiech z twarzy nie znika łzy trzymają powiek
dając dowód jak bliski człowiekowi człowiek