nad poziom smętków wyzwolona pani
która anielską miłość miała za nic
inne strzeliste akty
dla niej też naciągane fakty

motto takie hołubiła

w tym świecie znajomość norwida
i starym pierdołom się nie przyda
jak suszy w gardziole
pies trącał zgrabne parole

nadrzędne tu i teraz

garść zwiniętych złociszy
dalekość do ciulów klawiszy
loty za odległe horyzonty
mglistą kotarką zakryte byłe kąty

dobrze też

bywać w stadzie gdzie członki tuzy
na moce wtrząchają wyciskane arbuzy
poluzować ramiączko
nie być za pan brat z rzeżączką

kiedy jesień wybryków

da krótszy oddech oko zaćmi śląkwą
w kroju pokutnym nie okraszonym klątwą
w kątku szeptem nadziejnym zanuci
wierzę żeś mnie nie porzucił