Co dzień na nowo odgrzewany
piasek na wydeptanej ścieżce
zachował czyjeś stare ślady.

Zawsze jest ktoś, kto takim samym
podążał szlakiem , więc prowadzi
swoją muzyką albo wierszem.

Dróżka bez końca i początku,
bo gdzie początek, tam i koniec,
kiedy powracasz po wędrówce.

do domu, by matczyne dłonie
mogły twej twarzy miękko dotknąć.
Będzie przy tobie, aż nie uśniesz.