zapalenie znicza to moje dzień dobry
moje drzwi pamięci otwarte na oścież
za którymi nowych dokonuję odkryć
gdzie wszystko wydaje się nadzwyczaj proste

łatwość powracania do chwil tak odległych
do dzieciństwa które przeżywam od nowa
któremu wspomnienie wybacza korekty
jest wdzięcznością skrytą w półszeptanych słowach

płomień wdał się z wiatrem w dyskusję o trwaniu
co rusz przygasając by znienacka ożyć
pragnąc towarzyszyć w tym naszym spotkaniu
póki ćma wieczoru do snu go ułoży

by potem w milczeniu niezauważenie
przymknąć drzwi wskazując drogę codzienności
byśmy w zgodzie z sercem i własnym sumieniem
zawsze pamiętali o bliskich bliskości