Brak miłości - dla duszy udręka
Życie bez smaku ciążące głazem
Brak miłości - jasna struna pęka
Trwanie, smutne jak samotny starzec
Miłość i Bóg wymaga w nas wiary
Codzienny cud, słodkie zachwycenia
Radość i ból skojarzone w pary
Końcowy żal nie ma tu znaczenia
Gdy z różami klękałem przed tobą
Nawet noce jaśniały w przestrzeniach
A świat cały zawieszał się obok
W oczach twoich i wniebowstąpieniach
Gdy w sny twoje wtulałem się świtem
Zazdrosny spór tocząc z Orfeuszem
Czułem, że tobą się nie nasycę
Choć oddam wszystko, ciało i duszę
Aż nastał mrok i wiatry rozstania
Mgły naniosły by słońce stłumiły
a zbędny światu banalny dramat
Bez litości, szyderczo wydrwiły
Mało wiedzy od Boga oddala
Dużo wiedzy do Boga przybliża
Nie dzieje się to w metrach i calach
Ileż w nas zmienia śmierć gdy się zbliża...