Skropliła się na mym sercu,
niczym rosa po chłodnej nocy.
Wyszeptała, że kocha.
Brzmiała jak szum rzeki.
Wtedy zamknęłam powieki,
czułam jej różany zapach,
ale też i oddech,
który pieścił moją skórę,
jakby letni powiew.

To nie mogło trwać bez końca.

Zerwała się burza,
porwało ją wraz z nurtem.
Odeszła i nie wróciła,
choć potrafiła pływać.
Przestałam czuć, widzieć.
Pozostało mi słyszeć.
Dzwoneczki zagrały
ostatnią melodię,
nastąpiła cisza.

A ja przestałam kochać naturę.