Nie pamiętasz początku ale był na pewno
jak ciepłe oczy matki
jednak coraz częściej
przypomina o sobie u schyłku jesieni
kiedy wiatr dmący w plecy przynosi wieczorem
strzępy chwil zapisane w nieostrych obrazach
i głosy wszystkich ludzi którzy tam zostali
w czarodziejskich kolorach zabawek z dzieciństwa

na próżno się odwracasz próbując coś dostrzec
w pejzażu zagubionym na zawsze w ciemności
gdy przed tobą latarnie jak milowe słupy
malują długą linię lśniącego chodnika
do ostatniej przecznicy
do ostatniej prostej
o której nawet nie wiesz gdzie może się kończyć
ani kiedy wygaśnie echo twoich kroków