nawiedzają czasem chwile przebudzenia
świadomością straty i przykrą konkluzją
że coś przeszło obok tak bez dowidzenia
na zawsze zniknęło i jest już za późno

bez potrzeby rwania włosów pochylamy
głowy swe ku ziemi gdzie smutek zagościł
a żal z oczu naszych pełnymi garściami
kradnie łzy tak pewien swojej bezkarności

sen niedokończony jeszcze trwa na jawie
jakby chciał dać szansę by cokolwiek zmienić
jak może zachęca licząc na poprawę
na chociażby przebłysk pogodnej jesieni

lecz wiem że zieleni pozbawione liście
są już po wyroku i nie wrócą do niej
a wiatr w niebyt rzuca i to zamaszyście
wszystko to co było dawno utracone