Stary cmentarz przy ul. Górnośląskiej

Zatężało powietrze. Tylko jasny kolaż
wykładany cieniami na słonecznych plamach
wędrował po kamieniach, gdy chwila utkana
pajęczymi ścieżkami czekała wieczora.

Żaden głos z innych światów ciszy nie zadrasnął,
nikt nie przerwał milczenia zamkniętych pustelni.
Zza okienek grobowców chłodny mrok się czernił,
gdy śniły opowieści, lecz każdy śnił własną.

Dziewczyna z medalionu miała piękny uśmiech
ukryty za woalką spękanej emalii.
Zostawiła go wszystkim, którzy tu zostali.
Powróci w noc lipcową, gdy zechcesz. Gdy uśniesz.