Rdzą krwawią plamy pod wyrwaną darnią
na cichej ziemi, znaczonej żelazem.
Napiętnowaną, ale nie umarłą,
nocą nawiedza upiór dawnych zdarzeń.

Pełno ich śladów, każdy jest jak stygmat.
Chociaż brygada dawno stąd odeszła,
to woda w rzece ciągle nie ostygła
pod czystym słońcem gorącego września.

Lance topoli stanęły na baczność
przy prostej kresce wyboistej drogi.
Przez mgłę na łące nieustannie patrzą
na młode brzozy wśród ułańskich mogił.