Wilgocią deszczu wiosna się pokryła.
Jak mokra panna wabi swą urodą,
A goła będąc nic nam nie zakryła
I ciała zieleń wciąż pokrywa wodą.

Pąkami liści się wyogromniła,
Spiesząc się bardzo by nadążyć z modą,
Pędów zielonych swą moc wypuściła,
Uwodząc całej świeżości swobodą.

I kroplom deszczu tak się obnażyła
I dyskurs jakiś woda z liściem wiodą.
Jak panna która twarz swą wystawiła
By świeżej cery zabłysnąć urodą.

A kiedy deszczyk się sączyć przestanie
W tęczy kolorów ta wiosna powstanie.