póki się jeszcze świat z nas nie śmieje
póki nam jeszcze pisać pozwala
parasol powiek niesie nadzieję
na toast pity w srebrnych pucharach

jeszcze na wiersze mamy ochotę
wzajemnie bowiem i one na nas
stojąc przy płocie a nie za płotem
liczymy ciągle na smak szampana

póki świat jeszcze umie wybaczać
nam warsztatową pretensjonalność
to nie musimy dupy zawracać
tylko się zdać na poezję zdalną

nie po to żeby ktoś nas doceniał
tylko uczciwie stwierdził że dla nas
jest jeszcze jakaś mała nadzieja
choćby na wodzie palcem pisana