Gdy za plecami przemyka cień wilka
wywołanego z lasu nad przepaścią
lęków po zmierzchu, próbujesz rozwikłać
tajne zaklęcie, które da ci zasnąć.

Obce spojrzenie zostawia na czole
zimny autograf pisany kroplami
potu, gęstego jak stężały olej,
bowiem ucieczka nie zdała się na nic.

Zmieniony w kamień, teraz zrobisz wszystko,
żeby się nigdy twarzą w twarz nie spotkać
z tym, co po ciebie znowu nocą przyszło
i tka z ciemności namacalną postać.