zamykasz oczy
nawiedzasz przestrzeń
niczyją i dla nikogo
zrywasz bezwolnie
naręcza przekleństw
odmawiasz błękit nad sobą

ale nie widzisz
jak dzieci rosną
na biało i na różowo
i jak się bawią
w prowincjonalność
prześmiesznie kalecząc słowo

przemilczasz lata
unikasz ludzi
na świat patrzących z pogardą
a gdy malujesz
dziewczynę z perłą
to zawsze na biało-czarno

żyjesz tak jakby
z przyzwyczajenia
na jakimś dziwnym portalu
dobrze że ktoś tam
kiedyś pomyślał
o drugiej stronie medalu