Dla mnie księżyce wszystkie są szare,
Bo ulepione na snów mych miarę.

Nie wiem, czy żyję, jak kot Schroedingera.
Dzień kończy się niczym, noc w nic otwiera.

Chociaż nie patrzę w zegara stronę,
Dręczy mnie wzrokiem źrenicy zwężonej.

Czasami w ukryciu wierszem zapłaczę,
Pamiętna, gdy była szczęścia bogaczem.