Co zrobisz człowiecze z swoją pamięcią?
Z chwilami ulotnymi jak owoce mniszka lekarskiego,
Czy jesteś w stanie je zatrzymać,
Ot choćby na chwile,
Jako wierne kopie Twych i otoczenia poczynań?

Rzucone na wiatr czasu tracą swój puch kielichowy,
Który pozwalał im unosić się w przestworzach krain wyobraźni?
Pozostawiając finalnie nasiono,
Spadek chwil zapisanych na dysku naszej pamięci.

Czy to co z nich wykiełkuje,
Tylko po to by taniec cyklu życia trwał,
To rzeczywista kopia chwil przeżytych?
Czy raczej z dodatkiem mutacji i wszelakich rekombinacji,
Którym zwodniczo nasz umysł pozwolił zaistnieć?

Może chwile zapisane to efekt ewolucyjnych poczynań?
Pozostają tylko te, które pozwalają nam przetrwać,
Jako efekt otaczającej konkurencji.
To co nam nie pomoże, co boli, trafi do podświadomości,
Bo życie wędruje szybko, a Ty nieprzystosowany,
Trafisz jako eksponat do lamusa życiowej bez-pamięci.

A co z podświadomością,
Czyż ona nie woła, czyż ona nie krzyczy?
Pozwól jej wybrzmieć!
Tożsamość Cię woła!

Jean Teme Boje