przyszliśmy ostatni odejdziemy pierwsi
i niechaj świat po nas ni łzy nie uroni
nic nam nie pomoże nikt nas nie obroni
ani bezład prozy ani zwięzłość wierszy

skoro rozsądkowi nie po drodze w parze
z wyobraźnią której brakuje tak wielu
zaślepionym tylko dążeniem do celu
odległemu jednak od logiki zdarzeń

podcinamy gałąź z ostatniego drzewa
nie bacząc na stronę na której jesteśmy
jeszcze nam się zdaje że to ptaszek śpiewa
ale to finalny dźwięk żałobnej pieśni

nie będzie nam dane straty oszacować
a życie już bez nas zrodzi się od nowa