dobiegło lato. ty jednak jesteś zimna jak
życie w głębinach. przez to równocześnie
zyskujesz i tracisz. po pierwsze bo zgubiłaś
początek naszej historii niby koniec cudzej
przyszłości. po drugie, lecz nie mniej ważne,
bo gdziekolwiek jestem wiecznie stoisz mi
za plecami. płoną pola rzepaku, a ty wciąż
płyniesz pod prąd, do źródła ognia. niewyraźne
kadry z twoich poprzednich żyć choć niedbale
cieszą oko, to mamią tylko młodych żeglarzy
dryfujących w centrum matczynej dłoni
cicho, z dala od ludzi, umierasz na wyrzuty
tak odchodzą tylko dzieci i konie o grzywach

z ciemnego dymu