zziębnięta kartka
z dźgniętym puentą wierszem
uniżona wszechmoc
której imienia nie pamiętam

zlituj się miłości
pokaż myślom kierunek
bycia
słowom cierpki bezgłos

nie chcę snu
który niesie mi urodzaj
dawnych modlitw
przestarzałych pragnień
wskrzeszonych o naiwnym mniemaniu

wyprasuj sumienie
wznieś jeszcze jedną świątynię
dla nieznanych raf koralowych

dla przedłużającego się cienia

nie spodziewam się po tobie
smutku
utraconych dłoni

zbuduj z wieczności sen
by był mi wzorem
kierunkiem przeznaczonym
dla nikogo