pierwsze odeszły wody, później pojawiła się zima
i nastał czas burzy. w oknie, jakby zawieszonym
w bieli, czekała młoda kobieta o kasztanowych
włosach i oczach ciemnych jak Hades. siedząc
nuciła cicho kantyk z twarzą ukrytą w dłoniach
jak nakazuje pismo. wspominała tylko dobre
chwile gdy milczeli ze sobą na tak wiele
tematów. grali w kości albo wymyślali się
nawzajem. latem wrzucała wianki do rzeki
a ta była bystra, wiedziała, że ma lustro
i może szmuglować piasek na dno oceanu
zabrać tę dziewczynę pod wodę by nurkowała
przy rafie wśród ukwiałów i arfą przesiewała
znaczenia morskich imion. każdego wieczoru
spodziewała się zmiany. piątej pory roku