W mokrej trawie zabłysło zgubione ogniwo
ze srebrnego łańcuszka księżycowych nocy.
Znalazło się po latach, kiedy ścieżką idąc,
poczułaś zapach świerków wśród parnej wilgoci.

Była pełnia, jak wtedy, lipiec ciężko dyszał,
wypocony upałem na rozgrzanych biodrach
ziemi śniącej o deszczu i chłodzie. Lecz dzisiaj
nawet magia tej chwili zbliżyć nas nie mogła.

Nad brzegiem letniej łąki, odgadując czyjąś
obecność, spoglądałaś na rozległą przestrzeń.
Ale na twojej drodze nikogo nie było,
kto by podał ci rękę i powiedział - jestem.