I
po zmroku żądlą wyrojone na Kentem lotniska
jutrzejsze słońce zaczyna parzyć
do uśpienia niewydolne myśli
i nietaktowne tykania zegara
aż ubędzie dostępu do morza między nami

II
na wprost drzwi
z deszczu i chłodu otrząsał się tamaryszek
podwórkowiec
wyczekiwała brzemienna puchatość drapieżna
łaska przeszła przez segment ogrodzenia
księżyc szperał za ostatnim pacierzem
siał bez kolimatora
rzucając życie przez dwie ścianki
snów na naburchaną poduszkę