w tym roku śnieg znów nie spadł
dzieci zjadą na sankach z brzuchów
pełnych snów o nowych sneakersach
zasznurowanych niegdyś w supeł

zwykle siedzimy wtedy w domu
kaloryfery na dwójkę w łazience na piątkę
czas rozwiesza się nad szczerbiną
z niedojedzonych śniadań i posłanych łóżek

równoległe spojrzenia mieszkańców
przecinają się w nieskończonych kolacjach
zapach prania uciera cierpliwie kogel-mogel
ciepło żelazka unosi wysoko stare szkice

ściany w holu ugięte od rys po obrazach
niewypowiedzianych zbyt wcześnie
dziewczynki niszczą w nich paznokcie
gdy śpimy grzecznie w swoich łóżkach

w dzień luki szczelnie wypełnią
gipsowe masy animacji refreny
z poradników nucone przy kawie
zgarbionym od zmartwień wyrazem

w tym roku znów chcemy się postarać
choć co wieczór zdaje się słyszeć
nadmierne tuczenie dobrych manier
napełnianych zeszłorocznymi roztopami

zwykle siedzimy wtedy w domu